புரட்சித் திருவிழா

பட்டு வேட்டியும் பள பளக்கும்
புடவையுமாக நாங்கள் !
மாட்டுச் சாணம் கொண்டு
தரைகளை நிறமேற்றி
பச்சரிசி மாக்கோலமும், அதில்
பளிச்சிடும் வண்ணங்களும்.
மணல் அடுப்பும்
மண் பானையுமாக
குழந்தைகள் முதல்
முதியவர் வரை
பரபரக்கும் தருணம் அது.
மஞ்சள் கிழங்கும்
மாவிலைத் தோரணமும்.
திருநீற்று நெத்தியோடும்
சந்தனம் குங்குமத்தோடும்.
இன்சொல்லால் வாய் நிறைந்து,
வயிரு நிறைய இனிப்பும்
கை கொளா நீள் கரும்பும்.
எம் வீட்டுப் பெண்டிர் படைத்த
திகட்டத் திகட்டத்
தின்னத் தோன்றும்,
பச்சரிசிப் பொங்கல்.
கோடிகளில் புரண்டாலும்
கோமாதவை தொழுது,
கோமியம் தெளித்து,
வீட்டினில்; வேதம் பயின்றது போய்..
இன்று நடுரோட்டினில்
திமில்களோடு துள்ளியெழும்
காளைகளாய் சீறுகிறோம் !
வீதிகளில் சிறியோர்
ஆடி முடித்திடும் விளையாட்டல்ல.
நாம், தின்று செரித்த சோற்றுக்காக
உண்ண வழியில்லா உழவருக்காக
வளராதிருக்கும் விளைச்சலுக்காக
வீரம் பொங்க , விடாது முழங்குவோம்.
எங்கள் தைப்பொங்கலுக்கு
விடுமுறையும் வேண்டும் !
எங்கள் ஆண்மை மிகைப்பட
ஏறுதழுவுதலும் வேண்டும் !
இங்கு எங்களைப்
புறந்தள்ளி புகநினைத்தால்,
தீயிலிட்ட வீண் வரட்டிகளாய்
எரிந்திடுவீர் இப்போதே;
எங்கள் முன்னால் !
பழையன கழிதலும்
புதியன புகுதலும்
சுண்ணாம்பு பூசுதலுக்கும்
சுவர் அலங்காரங்கள் செய்யவும்
சுறுசுறுப்பாக ஓடி ஆட,
சல்லிக்கட்டில் பாடி ஆட ;
எம் நாட்டுக்கு
வருவோருக்கெல்லாம்
விருந்துபடைக்க காத்திருப்போம்,
சுடர்விட்டுக் காத்திருப்போம்
மகிழ்வோடு ! வரும்
பொங்கல் வரும்வரை.










  

குணம் கைவிடேல் !

நித்திரையில்,பணிச் சுமையில்
அமைதியில், இரைச்சலில்
நேற்றைய நிகழ்வில்
இன்றைய பொழுதில்,
நாளைய தினத்தில்,
எவ்வேளையிலும்,
வருங்காலத்திலும்
நிஜம் ஒன்றே.
காலம் கடந்தே தீரும்.
கடந்த காலம் கழியட்டும்..
இனிதென இருக்கும் இந்நொடி
கசப்பை போக்கட்டும்.
வாழ்வதில் கவலை இல்லை
சாதலில் அச்சம் இல்லை
இருப்புக்கொள்ளா ஐயம்,
எதிலும் இல்லை.
இங்ஙனம் இவ்விடம்
முழுமையாய்,
இழக்க ஒன்றுமில்லை
அடையவும் ஒன்றுமில்லை.
சேகரித்த நினைவுகள் பல
பெற்ற அனுபவங்கள் சில,
இவற்றோடு நான்..
சிறு ஏமாற்றங்கள்
சிறு ஏற்றங்கள்,
இதனொடு நன்றியும்.
பாரதியை நினைவுகூர்ந்து,
நிமிர்ந்த நன்நடையோடும்
நேர்கொண்ட பார்வையோடும்,
மாறாத மகிழ்வோடு
வரும் புத்தாண்டில்
புன்னகை தவறேன் !
குணமதை கைவிடேன் !

தீர்மானித்து,தெய்வத்தை வணங்கி காத்திருக்கிறேன் ;
இரெண்டாயிரத்து பதினேழாமாண்டு வருகவே !!.


Wishing all my Friends,Siblings,Cousins,Relatives and Families, a very happy and a prosperous New Year 2017. Wrote this on the eve of NewYear.

கனவுக் கண்ணாடி

பிதற்றல்கள்  கருத்துக்களாக
சேட்டைகள் அரிய செயல்களாக
பேதைகள் மேதைகளாக
மெளனம் இடைவிடாப் பேச்சாக
சொற்ப்பொழிவு ஊமையாக
ஊனம் நடனமென
நஞ்செல்லாம் அமுதமாக
கசப்பவை இனிமையாக
பேரிரைச்சல்களோ நிசப்தமாக
தொலைந்தவை கைகளில்
வெறுத்தவை காதலாய்
கண்கள் கசிகிறதே களிப்பில்,
இராவணன் எவருமே இல்லை !
கனவென்னும் இவ்வூரில்.
காண்பவர் எல்லாம்
இராமரும் சீதையுமாக.
கலைகள் இங்கு அறிவியலாம்;
கணக்குகள் கவிதைகளாம்;
தொழில்நுட்பங்கள் ஓவியங்களாம்.
சற்றே விசித்திரம் தான்
இங்குள்ள கண்ணாடிகள்.
விசாலமான பார்வையோடு
விலாசம் தேடுகிறேன்.
"கனவுக் கண்ணாடி" எங்கென்று ?!

"இவர்கள் இவ்வளவு தான்" !

" இவர்கள் இவ்வளவு தான்" !

குறிஞ்சியிலும்
முல்லையிலும் மட்டும் அல்ல
மருதத்திலும்
நெய்தலிலும்..எஞ்சியிருக்கும்
பாலையிலும்
..
இன்று பணமே
ப்ரதானம் போலும் !
பணத்தைத் தான்
மென்று தின்கின்றார்கள்
நவ நாகரீக உலகில்.

கொடுத்ததை கேட்ப்பது வேறு
பிடுங்குதல் வேறு வேறுபாடு
அறிவரோ மக்கள்.?
இங்கு இருப்பவருக்கு
எல்லாம் சாத்தியம் என்றால்
இல்லாதவர்களுக்கும் சாத்தியம் !

வசை பேசிய நாக்குகள்
வாழ்த்தும் வேளை வரும்..
அவ்வேளையில் பகிர்தலுக்கு
மனிதம் அற்று ,
மனம் மறித்துக் கிடக்கும்.
பணம் தின்னிப் பேய்களாய் இவர்கள்
அலைகையில், இல்லாதவர்கள் உடல் மண்ணுக்கும் ,உயிரோ உயில் இல்லாததொரு உலகில்,
இறந்தாலும் கூட வாழ்க்கையை
வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும் !
" இவர்கள் இவ்வளவு தான்" !.. என்ற இருமாப்புடன்.
இல்லாதோர் யார் ,இழந்தோர் யார்
சிந்தை தெளிகையில்,
சினமே கொள்வீர்
பற்றியிருந்த பணத்தின் மேல் !

Strange thoughts penned on the 4th Birthday of my darling son,Yuvan.

பிள்ளைகள் பெறு

உடல் வேறு உயிர் வேறு இல்லை
ஈருடல் ஓருயிர் என்றானபின்.
காதலொடு களவி புரிதலும்,இதுவரை
காணாத களிப்பை ,இனி காணுதலும்
கண்டு உணர்ந்த களிப்பை
மறவாதலும் ,மறைத்தே அதனை
ஒருவரோடு ஒருவர் புதுப்பித்தலும்
இதனை காமம் என கூறாமல், சற்றே
வியந்தேன்! உணர்வொடு சொல்லின், களவியில் உணரப்போவது கடவுளை!
நிச்சயம் உரைக்கிறேன்,
நீ உணர்ந்த கடவுள்,உணர்வாய் மீண்டும்.
உன்னைத்தேடி உனது மடியினில்
உன் முலைக்காம்பு முகர்கையிலே !
பெயர் மாறி இருக்கும்..கடவுள் அல்ல ,
உன் குழந்தை என.
இதனை,வேண்டுமென நினைப்பதால் பிழை அல்ல!
வேண்டாமென்றும் நினைப்பாய்
வேளை வரும் வேளையிலே..!
அப்போது,
வேட்கை,இச்சை,மோகம் எதுவாயினும்
துறந்து,வாழ்க்கை துறந்து,
உன்னையே நீ துறந்து,
வாழ்ந்து கொண்டுதானிருப்பாய்.
வாழாமல் இருக்கும் பலருக்கும் ,
வாழ்க்கை ;
பாடம் கற்பித்ததை கற்பித்துக்கொண்டு,
சுற்றம் சூழ்ந்திருப்பினும்,
கடவுளை வேறு பார்வையில் காண
தனித்திருந்து காத்துக்கிடப்பாய்.
அன்று உணர்வாய் மீண்டும்..
தெய்வம் !
உன் உருவில்..உனது அன்பில்.
உன்னை நீ
பெரிதாய் உணராமல் இருக்க,
"தாய்" என்றானபின் உன்னையே தெய்வமாய் உணர்ந்து கொண்டு,
நீயே அவர்கள் தெய்வம் என உன்னையும் உணரச்செய்யும்
உன் பிள்ளைகள்
உனதருகே இருக்க ..
வாழ்த்துக்கள் !

இருப்பு நிலையும் இறக்கும்..

இருப்பு நிலையும் இறக்கும்..
இழத்துணிந்தேன் அதுபோல்..
நானும் !!
இறப்பதும் இனிது தான்
இது தான் வாழ்க்கை என்றானபின் !
சொல்லி உணர்த்த ஆளில்லை என்பதால்
சொல்லாமல் இருந்ததும் இல்லை,ஏதும்
உணராமல் இருந்ததும் இல்லை.
இருந்தவர் இறந்தபின்
இருப்பவரும் இறந்தவர் ஆயினர்.
அனைவரும் இருந்தும்,
யாரும் இல்லாததால்,
இவ்விடம் இங்ஙணம்,
இருந்துகொண்டே,நிதமும் இறக்கின்றேன்
நானும்.

ப்ரஹ்ம்மா

This I write when I think of living a detached life amidst the attachment towards this materialistic world.Going back to the good old college days where I read and learnt many, when reminded of all the Literature classes , I had an urge to translate a few of my favorite 4 lines from the "Brahma" by Emerson.

ப்ரஹ்ம்மா

தொலைவும் மறதியும் என் அருகே
நிழலும் வெயிலும் எனக்கு ஒன்றே
மறைந்த தெய்வங்களும் என் முன்னே
மேலும்,
அவமானம் புகழ் என் முன், சமமான ஒன்றே.

Brahma" is a lyric poem in which the author assumes the persona of the Hindu God Brahma. Emerson completed the poem in 1856, and the Atlantic Monthly published it in 1857.

Brahma

BY RALPH WALDO EMERSON
If the red slayer think he slays,
      Or if the slain think he is slain,
They know not well the subtle ways
      I keep, and pass, and turn again.

Far or forgot to me is near;
      Shadow and sunlight are the same;
The vanished gods to me appear;
      And one to me are shame and fame.

They reckon ill who leave me out;
      When me they fly, I am the wings;
I am the doubter and the doubt,
      I am the hymn the Brahmin sings.

The strong gods pine for my abode,
      And pine in vain the sacred Seven;
But thou, meek lover of the good!
      Find me, and turn thy back on heaven.