நீலா

இந்தியாவின் கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வு அவ்வப்போது நினைவில் வருவது உண்டு. சிறுமியாய் நான் வளர்ந்து வந்த தருணங்களில், நான் கேட்டுக் கொண்டே இருந்த அந்த சப்தங்கள்.
எப்போதும் ஏதோ ஒன்று.பேச்சும் சிரிப்பும்,குழந்தைகள் அழுகையும் கொஞ்சலும்,கத்திக் கூச்சலிட்டு விளையாடியதும்,இல்லத்து
அரசிகளான அம்மாக்கள்,அத்தை, சித்தி, பெரியம்மா அனைவரின் அரட்டையிலும் நிறைந்த அடுக்களை.
இந்த சப்தங்களின் நடுவே பழகிப்போயிருந்ததால்,அதுவே பிடித்தமும் ஆயிற்று. பள்ளி நாட்களிலும் கூட நான் அமைதியாக இருந்தது நினைவில் இல்லை.விடுதியில் தங்கி படித்த சமயம்.நான் அமைதியாக இருந்ததாக நிஜமாய் நினைவில் இல்லை.ஒன்று,யாரோடேனும் பட பட என்று பேசிக்கொண்டிருப்பேன்.இல்லையேல், எவருடைய பேச்சையேனும் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். என் வாழ்கையில், முதன் முறையாக நான் அமைதியை உணர்ந்தேன்,என் மகள் நீலா, பிறந்த போது.

அறுவை சிகிச்சைக்குபின், பிரசவ அறையிலிருந்து மீட்பு அறைக்கு நான் இடம் மாற்றப்பட்டு மூன்று நாட்கள் தங்க நேர்ந்தது. செவிலியர்களும் சுற்றமும் நட்பும் அருகில் இல்லாத வேளையில், முழுமையான நிசப்தம் உணர்ந்தேன். ஏனென்றால்,என் குழந்தை என்னுடன் விழித்துக் கொண்டுதான் இருந்தாள்,ஆனால் அமைதியின் வடிவமாய். எப்போதெல்லாம் தந்தை தன் கைகளில் ஏந்தி, அவளின் நெற்றியை வருடியபடி பேசினாலும் கொஞ்சினாலும்,அவள் தலையை பின் இழுத்து விலக்கினாள்,மென்மையான புன்முறுவலுடன். பத்து மாதமாய் அமைதியாய் என் உள்ளிருந்த சிசு தானே, இப்போது என் முன் பிறந்த குழந்தையாய்!.இப்படித்தான் போலும், எல்லாப் பச்சிளங் குழந்தைகளும் என்றிருந்தேன்.
பெரும்பாலும் நீலா இப்படி அமைதியாகவே இருந்தாள், பசிக்கு அழும் வேளைகளில் தவிர. மூன்று நான்கு மாதங்கள் வரை கைக் குழந்தைகள் பெரிதும் ஒன்றும் செய்யாது எனக் கேட்டதுண்டு.அதனால், மற்ற குழந்தைகளைப்  போல் தான் வளர்கிறாள் என்று இவளிடம், நேரத்திற்கு உறக்கமும்,பால் அருந்துதலும்,மலம் கழித்தலும் தவிர எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை நான். ஐந்து மாதங்கள் கழிந்தும், இவளிடம் பெரிதாய் சப்தங்கள் எழாதிருந்தது மனதை என்னவோ செய்தது. பெரும்பாலும் இவள் தூக்கத்திலிருந்து எப்போது விழித்து எழுகிறாள் என்பதை, நானும் விழித்திருந்து அறிய தவறினேன். நன்கு நினைவில் நிட்க்கிறது. அவளை எழுப்பச் செல்கையில் அவள் முன்பே விழித்திருந்ததும்  மேற்க்கூரையையோ, எங்கோ எதையோ அவள் நோக்கியபடி படுத்துக்கிடந்ததும். அப்போதும் கூட, தூக்கம் கலைந்து எழுகையில் எவரும் தேவைப்படவில்லை போலும் என் சிந்தனை சிகரத்திற்கு என்று நினைத்திருந்தேன். ஒவ்வொரு முறை அவள் விழித்தெழும் போதும் அவள் அழுவதோ சப்தமிடுவதோ இல்லை என்பதும் எனக்குப் பழகிப்போயிற்று.
ஒரு நாள், நீலா ஆறு மாத குழந்தையாய் இருந்த போது,பாலூட்டிய பின் அவளை படுக்கையில் கிடத்தினேன்.நன்று உறங்கியவளை ரசித்தபடியே பக்கத்தில் அமர்ந்து புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.சிறிது நேரத்திலேயே அவள் விழித்ததும் இன்றி,நீலாவின் வலது கால் இழுப்புகளால்,அவள் அச்சுற்றதையும் பார்த்து அதிர்ந்தே போனேன்.அவள் சின்னஞ்சிறு கைகளை தன் கழுத்தருகே கொண்டு சென்று பயந்த பார்வை பார்த்தது என் நெஞ்சைப் பிசைந்தது.அப்போதும் கூட அழுகாமல்,முழு அமைதியுடன்  அவள்.
அறை முற்றிலும் நிசப்தம் நிறைந்திருக்க என் இதயம் மட்டும் பட படத்தது.அவளை உடனே பற்றி எடுத்து அணைத்தபடி நான் சமையலறை வர நடக்க,கால் இழுப்பும் துடிப்பும் சில நொடிகளில், நின்றது.அவள் சற்று நிம்மதி பெருமூச்சற்றாள்.வேறு சப்தமோ அழுகையோ ஒன்றுமே இல்லை.வெறும் அமைதி.
அந்த ஒரு முறை மட்டும் அல்ல, மீண்டும் ஒவ்வொரு முறையும் தூங்கி எழும் வேளைகளில் எல்லாம் அவ்வப்போது இழுப்பு வந்ததும் அச்சமுற்றாளே தவிர அழவோ சத்தமிடுதலோ இல்லை.நீலா,குழந்தையாய் இருக்கும் போது , பெரும் உணவு விரும்பி என்றும் சொல்வதற்க்கில்லை.உணவை ஊட்டும் போதெல்லாம், பசி இருந்தால் புசிப்பதும் இல்லையேல் தன் கோபத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்த தன் பின்னங்கையை தானே கடித்துக்கொள்வாள். நீலா பத்து மாதக் குழந்தையாய் இருந்த போது மருத்துவமனையில் அனுமதித்திருந்த நேரம்,நிமோனியா எனும் நுரையீரல் அழற்சியால் அவள் அவதிக்குள்ளானாள்.அவளாள் சரி வர உணவும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.அவள் தொட்டிலினில் கிடந்து பாலையாவது குடிக்கட்டுமே என்று பால் புட்டியைக் அவள் வாயருகே கொண்டு செல்ல,மெல்ல தலை அசைத்து வேண்டாமென்று மறுத்தாள்.
அவள் ஒரு வயதை தொட்டதும், அவள் பிறந்த நாளுக்காக, சாக்லேட் கேக் செய்து , மேஜையில் வைத்து நீலாவை முன்னிருத்தினேன். ஆவலும் உற்சாகமுமாய் நீலா. ஆனால் அதையும் அமைதியாகவே வெளிப்படுத்தினாள்.நான் அவளிடம் கண்டது ஒன்று.ஆனால் கேட்டது வேறு. அவள் ஆர்ப்பரிக்காமல் இருந்ததும் ஆனால் அகம் மகிழ்ந்ததும்  என்னால் இணைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.இது மிக கடினம்.நிசப்தமாக உற்சாகமடைய முடியுமா? இது,இந்த முரண் வெகுவாக வலித்தது.
குறிகை மொழியோ சைகை மொழியோ அவள் கற்க இயலாமல் போனது.காரணம், அவள் ஏழு மாத குழந்தையாய் இருந்த வரை,தலை நிற்காது சற்றே நடுக்கமும்,கைகள் காற்றில் அலைபாய்ந்ததும்,அவள் சமநிலை பெறாத குழந்தையாய் இருந்ததும் தான். நீலாவின் தற்போதைய வயது பதினொன்று. என் கைகளைப் பிடித்தபடி  அவள் நடை பழகிவிட்டாள் . இப்போது நடக்கிறாள். இவ்வளவு நாட்களும் வருடங்களும்,அவள் மொழியத் தவறியதில்லை.நான் அதைப் புரிந்து உணராமலும் இல்லை.பெரும்பாலும் அவளின் மொழிதலும்,அவள் எதை எல்லாம்  உணர்த்த நினைக்கிறாளோ அதை அனைத்தும் சுலபமாகவே நானும் உணர்கிறேன்.மொழியாதவர்க்கென சைகை மொழி இருந்தாலும், அதை கற்க முடியாதவளாயினும், என் மகள் இனிதே திறம்பட மொழிகிறாள் தினமும்.நான் அவளிடம் கற்றது "மெளன மொழி ". ஆம். தினமும் ஓயாமல் பேசுகிறாள் " மெளனம் ".

பிறந்த நாள்_2017

நட்பின் நல்வாழ்த்துடன்
நவம்பர் ஆறு.
நானோ
உறங்கிப் போக,
நடுஇரவில் விழித்து
நித்தம் சிரித்திரு
எனக்கென ! என்றுரைத்து
கண் கசியச் செய்தார், கணவர்.
சை! கைப்பேசியோடு முடிந்ததே
விரைவான வாழ்த்து!
வாழ்கையே விலகியதுபோன்ற
உணர்வொடு முட்பத்தி மூன்றும்
கழிந்ததெப்படியென சிந்தையில்
கண் அயர, நான்
உறங்கிப் போகாமல்,முட்பத்தி நான்கும்
நல்விடியலோடே தொடர்ந்தது.
விழித்தெழுந்ததும்,
வாய் நிறைந்த வாழ்த்தொடு
மகள்,மகன்களருகே...
வயதில் மூத்தவர்களும்,
அவர்கள் ஆசியுடன் !!
சிறுமியாய் நான் ,
கிறுக்கிய கருத்தெல்லாம்
கவிதை புத்தகமாய்
கைகளில் ! கனவோ என்றே
நினைந்து எழ,
கால்கள் தரைத்தொட்டு
நிஐம் உணர்த்தியது.
நட்பும் உறவுகளும்
எனக்கென்றே படைத்ததுபோல் !
எவ்விதமென்று எடுத்தரைக்க
இயலா இன்பம்.
இறைக்கு நன்றி சொல்லி
இனிதே தொடங்கினேன்..
நவம்பர் ஏழு.
நாள் நகர்ந்து,நாளையும் வந்தது.
பிறந்த நாள் பரிசென
சில..
ஆடை ,ஆபரனம்
அழகு சாதனம், திகட்டும்
இனிப்பும், உணவும்.
அவற்றோடு நினைவுகளும்
சேமித்தேன்..
பல.
மழலைகள் ஆட்டமும் ஓட்டமும்,
அவர்களின் பாடலும் பண்பும்
அடேயப்பா !
கற்றுக்கொடுக்கிறான் கடவுள்.
என் ஆயுள் நிஐமாக நானறியேன்.
ஆனால், அதிர்ஷ்டம் என்பதே
நான் தான்.
நன்றியொடும் அடக்கத்தோடும்
நிதமும் வேண்டுகிறேன்
நல் எண்ணம் மட்டும்.

_ Dated Nov 8th,the day after my Birthday

Deputy General Manager

விரும்பி உண்பவருக்குத்தான்
வலுவான உடல் அமையுமென கேட்டதுண்டு.
எதையெல்லாம் விரும்பி
உண்பாரோ தெரியாது.
எதையுண்டாலும் விரும்பியே
உண்பார் தெரியும்.
வீட்டில் மனைவி மக்கள்
ஓய்வெடுத்து களைப்பாற
இடைவிடாது உழைக்கும்
Bean Bag.

_ In the memory Anto Sir _ who looks so huge and Obese.

இயற்கை

இரவும் பகலும்
எதற்காகவும் யாருக்காகவும்
நில்லாமல்,நிதமும்
தோன்றும் வரம்.

இனிப்பும் கசப்புமாய்
எதவரினும் ஏற்ப்பேன்
என் இறுதி வரை.
இயற்கை இருக்கும் வரை.

_ on Shruthi's request.

உனக்காக

கதி கலங்கச் செய்தவரை
கனவிலிருந்தும் களை.
நொந்து நோகச் செய்தவரை
நினைவிலிருந்து ஒதுக்கு.
காத்திருந்ததற்க்கும்
பொறுத்துப் போனதற்க்கும்
அர்த்தம் உண்டு.
குணமே அதுவென்றாகா..
மாசுள்ள மனமும்
மதி பெற்று தெளியும்
மதியழகும் மேன்மைபெறும்
அந்தத்தில் உன்னடிமை
யென்றான பின் ! 

வானதி

கரு நீல மயிலாக
கதைக்கும் கண்ணோடு
களிப்பூட்டும் சிரிப்புடன்
என் முன், வானதி.
கண்ணூறு படும் முன்
கடவுளைக் கேட்கிறேன்
வளமாக வாழட்டும்
எப்போதும் அழகாக
இதே சிரிப்புடன்.

சுடச் சுட சுவையான பொலீஸ்

கதை சொல் கண்ணா என்றதுமே
நொடியில் கதைத்தான்
கண்ணுறங்கும் வேளையிலே..
கதைச் சொல்லி இளைப்பாறினான்.
மூன்றே வயதான
மாமனிதன் என் மகன்.

காவல் படையிலும் அதன் உடையிலும்
தீராக் காதல் கொண்டவன்.

கதைத் துவக்கம் இப்படி !

ஒரு ஊர்ல ஒரு...

சுடச் சுட

சுவை யாக இருந்தாராம் 

ஒரு பொலீஸ் !

உரக்கச் சிரித்தே  உள்ளத்தின்
உண்மை அன்புணர்ந்தேன்.

உரிச்சொற்கள் உண்டென்றறிந்தும்

பிழைத்திருத்தம் செய்யும்

மனமில்லாமல் !

Anitha'vin Maranam.. NEET

தன்னைத் தானே மன்னிக்க முடியா தருணங்களில்..
பிறரைத் தான் தண்டிக்க இயலா
சூழ்நிலைகளில்..
தன் உணர்வுகளை
பிறர் உணராத
வேளைகளில்..
நேர்மையாய் போரிட நினைத்தும்,
பணமே மொழியென்றானதும்
பேதைக்கு பகைக்க தெரியாததும்
சுயமரியாதையினை இழந்ததும்
உள்நெஞ்சில் உறுதி.
தெய்வம் இருப்பின் ,
எனைக் காணத்தயாரா ?
கடவுளே !
மனிதம் மறிக்கும்.
மரணம் பிறக்கும்.

நன்றியுடன்

எங்கு செல்கிறேன்
எதற்கு செல்கிறேன்
எப்படி செல்கிறேன்
ஏன் என்றே
விளங்காத

வாழ்க்கைப் பயணம்
அழுத்துப்போகும் வேளையில்

என் அருகில்
நானே வந்தமர்ந்து

அழுகையை கூட
அறிந்து உணர்ந்து

விழியின் வழி
வழியும் நீரை
வியக்கிறன் !

வாழ்வு இனிமை தான்..
எதுவரினும் ..ஏக்கமின்றி

"ஏகமாக உணர்ந்து"

வாழ்கயில்.

உணராது உழைக்கையில்
ஒன்றுமே விளங்குவதில்லை.

சற்றே நிதானித்து
என் சுவாசம்
நான் உணரும்
போது தான்

ஓட்டம் வேண்டாம்
உட்கார்ந்து கொள்..

ஆட்டம் வேண்டாம்
அமர்ந்து கொள்.

நடையும் வேண்டாம்
நின்று கொள்.

நன்றி கூற
பல காரணங்கள் !

உயிருள்ள வரை

"உயிர் உணர்ந்து வாழ்ந்தால் "

நன்றி கூற
பல காரணங்கள் !

குறை ஒன்றுமே
இல்லை தான்..

சாகையிலும் கூட
முகத்தினில்
சிரித்த சாயல்.

கணவன்

தவிர்க்க முடியா துன்பமானபோதும்
தொல்லை என்றானபோதும்
என்னுடன் எப்போதும்
ஒட்டிக் கிடக்க என்னில்
நான் விரும்பும் ஒவ்வாமை.
கணவன்.

தோழமை

புதிய நட்பிது
யாரறிவார் ?
பல நாள்
பலத்துடன் 
பகுத்தறிந்து பழகியோரென
பார்ப்பவர் உரைக்க
என் எழுத்தினில்
மட்டுமல்ல,
வரும் வரலாற்றினிலும்,
இடம்பெறலாம் !
எம் பிள்ளைகள்
பாராட்ட வேண்டும்
இந்நட்பு..அவரவர்
பிள்ளையிடத்தில்.

புரட்சித் திருவிழா

பட்டு வேட்டியும் பள பளக்கும்
புடவையுமாக நாங்கள் !
மாட்டுச் சாணம் கொண்டு
தரைகளை நிறமேற்றி
பச்சரிசி மாக்கோலமும், அதில்
பளிச்சிடும் வண்ணங்களும்.
மணல் அடுப்பும்
மண் பானையுமாக
குழந்தைகள் முதல்
முதியவர் வரை
பரபரக்கும் தருணம் அது.
மஞ்சள் கிழங்கும்
மாவிலைத் தோரணமும்.
திருநீற்று நெத்தியோடும்
சந்தனம் குங்குமத்தோடும்.
இன்சொல்லால் வாய் நிறைந்து,
வயிரு நிறைய இனிப்பும்
கை கொளா நீள் கரும்பும்.
எம் வீட்டுப் பெண்டிர் படைத்த
திகட்டத் திகட்டத்
தின்னத் தோன்றும்,
பச்சரிசிப் பொங்கல்.
கோடிகளில் புரண்டாலும்
கோமாதவை தொழுது,
கோமியம் தெளித்து,
வீட்டினில்; வேதம் பயின்றது போய்..
இன்று நடுரோட்டினில்
திமில்களோடு துள்ளியெழும்
காளைகளாய் சீறுகிறோம் !
வீதிகளில் சிறியோர்
ஆடி முடித்திடும் விளையாட்டல்ல.
நாம், தின்று செரித்த சோற்றுக்காக
உண்ண வழியில்லா உழவருக்காக
வளராதிருக்கும் விளைச்சலுக்காக
வீரம் பொங்க , விடாது முழங்குவோம்.
எங்கள் தைப்பொங்கலுக்கு
விடுமுறையும் வேண்டும் !
எங்கள் ஆண்மை மிகைப்பட
ஏறுதழுவுதலும் வேண்டும் !
இங்கு எங்களைப்
புறந்தள்ளி புகநினைத்தால்,
தீயிலிட்ட வீண் வரட்டிகளாய்
எரிந்திடுவீர் இப்போதே;
எங்கள் முன்னால் !
பழையன கழிதலும்
புதியன புகுதலும்
சுண்ணாம்பு பூசுதலுக்கும்
சுவர் அலங்காரங்கள் செய்யவும்
சுறுசுறுப்பாக ஓடி ஆட,
சல்லிக்கட்டில் பாடி ஆட ;
எம் நாட்டுக்கு
வருவோருக்கெல்லாம்
விருந்துபடைக்க காத்திருப்போம்,
சுடர்விட்டுக் காத்திருப்போம்
மகிழ்வோடு ! வரும்
பொங்கல் வரும்வரை.










  

குணம் கைவிடேல் !

நித்திரையில்,பணிச் சுமையில்
அமைதியில், இரைச்சலில்
நேற்றைய நிகழ்வில்
இன்றைய பொழுதில்,
நாளைய தினத்தில்,
எவ்வேளையிலும்,
வருங்காலத்திலும்
நிஜம் ஒன்றே.
காலம் கடந்தே தீரும்.
கடந்த காலம் கழியட்டும்..
இனிதென இருக்கும் இந்நொடி
கசப்பை போக்கட்டும்.
வாழ்வதில் கவலை இல்லை
சாதலில் அச்சம் இல்லை
இருப்புக்கொள்ளா ஐயம்,
எதிலும் இல்லை.
இங்ஙனம் இவ்விடம்
முழுமையாய்,
இழக்க ஒன்றுமில்லை
அடையவும் ஒன்றுமில்லை.
சேகரித்த நினைவுகள் பல
பெற்ற அனுபவங்கள் சில,
இவற்றோடு நான்..
சிறு ஏமாற்றங்கள்
சிறு ஏற்றங்கள்,
இதனொடு நன்றியும்.
பாரதியை நினைவுகூர்ந்து,
நிமிர்ந்த நன்நடையோடும்
நேர்கொண்ட பார்வையோடும்,
மாறாத மகிழ்வோடு
வரும் புத்தாண்டில்
புன்னகை தவறேன் !
குணமதை கைவிடேன் !

தீர்மானித்து,தெய்வத்தை வணங்கி காத்திருக்கிறேன் ;
இரெண்டாயிரத்து பதினேழாமாண்டு வருகவே !!.


Wishing all my Friends,Siblings,Cousins,Relatives and Families, a very happy and a prosperous New Year 2017. Wrote this on the eve of NewYear.

கனவுக் கண்ணாடி

பிதற்றல்கள்  கருத்துக்களாக
சேட்டைகள் அரிய செயல்களாக
பேதைகள் மேதைகளாக
மெளனம் இடைவிடாப் பேச்சாக
சொற்ப்பொழிவு ஊமையாக
ஊனம் நடனமென
நஞ்செல்லாம் அமுதமாக
கசப்பவை இனிமையாக
பேரிரைச்சல்களோ நிசப்தமாக
தொலைந்தவை கைகளில்
வெறுத்தவை காதலாய்
கண்கள் கசிகிறதே களிப்பில்,
இராவணன் எவருமே இல்லை !
கனவென்னும் இவ்வூரில்.
காண்பவர் எல்லாம்
இராமரும் சீதையுமாக.
கலைகள் இங்கு அறிவியலாம்;
கணக்குகள் கவிதைகளாம்;
தொழில்நுட்பங்கள் ஓவியங்களாம்.
சற்றே விசித்திரம் தான்
இங்குள்ள கண்ணாடிகள்.
விசாலமான பார்வையோடு
விலாசம் தேடுகிறேன்.
"கனவுக் கண்ணாடி" எங்கென்று ?!

"இவர்கள் இவ்வளவு தான்" !

" இவர்கள் இவ்வளவு தான்" !

குறிஞ்சியிலும்
முல்லையிலும் மட்டும் அல்ல
மருதத்திலும்
நெய்தலிலும்..எஞ்சியிருக்கும்
பாலையிலும்
..
இன்று பணமே
ப்ரதானம் போலும் !
பணத்தைத் தான்
மென்று தின்கின்றார்கள்
நவ நாகரீக உலகில்.

கொடுத்ததை கேட்ப்பது வேறு
பிடுங்குதல் வேறு வேறுபாடு
அறிவரோ மக்கள்.?
இங்கு இருப்பவருக்கு
எல்லாம் சாத்தியம் என்றால்
இல்லாதவர்களுக்கும் சாத்தியம் !

வசை பேசிய நாக்குகள்
வாழ்த்தும் வேளை வரும்..
அவ்வேளையில் பகிர்தலுக்கு
மனிதம் அற்று ,
மனம் மறித்துக் கிடக்கும்.
பணம் தின்னிப் பேய்களாய் இவர்கள்
அலைகையில், இல்லாதவர்கள் உடல் மண்ணுக்கும் ,உயிரோ உயில் இல்லாததொரு உலகில்,
இறந்தாலும் கூட வாழ்க்கையை
வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும் !
" இவர்கள் இவ்வளவு தான்" !.. என்ற இருமாப்புடன்.
இல்லாதோர் யார் ,இழந்தோர் யார்
சிந்தை தெளிகையில்,
சினமே கொள்வீர்
பற்றியிருந்த பணத்தின் மேல் !

Strange thoughts penned on the 4th Birthday of my darling son,Yuvan.

பிள்ளைகள் பெறு

உடல் வேறு உயிர் வேறு இல்லை
ஈருடல் ஓருயிர் என்றானபின்.
காதலொடு களவி புரிதலும்,இதுவரை
காணாத களிப்பை ,இனி காணுதலும்
கண்டு உணர்ந்த களிப்பை
மறவாதலும் ,மறைத்தே அதனை
ஒருவரோடு ஒருவர் புதுப்பித்தலும்
இதனை காமம் என கூறாமல், சற்றே
வியந்தேன்! உணர்வொடு சொல்லின், களவியில் உணரப்போவது கடவுளை!
நிச்சயம் உரைக்கிறேன்,
நீ உணர்ந்த கடவுள்,உணர்வாய் மீண்டும்.
உன்னைத்தேடி உனது மடியினில்
உன் முலைக்காம்பு முகர்கையிலே !
பெயர் மாறி இருக்கும்..கடவுள் அல்ல ,
உன் குழந்தை என.
இதனை,வேண்டுமென நினைப்பதால் பிழை அல்ல!
வேண்டாமென்றும் நினைப்பாய்
வேளை வரும் வேளையிலே..!
அப்போது,
வேட்கை,இச்சை,மோகம் எதுவாயினும்
துறந்து,வாழ்க்கை துறந்து,
உன்னையே நீ துறந்து,
வாழ்ந்து கொண்டுதானிருப்பாய்.
வாழாமல் இருக்கும் பலருக்கும் ,
வாழ்க்கை ;
பாடம் கற்பித்ததை கற்பித்துக்கொண்டு,
சுற்றம் சூழ்ந்திருப்பினும்,
கடவுளை வேறு பார்வையில் காண
தனித்திருந்து காத்துக்கிடப்பாய்.
அன்று உணர்வாய் மீண்டும்..
தெய்வம் !
உன் உருவில்..உனது அன்பில்.
உன்னை நீ
பெரிதாய் உணராமல் இருக்க,
"தாய்" என்றானபின் உன்னையே தெய்வமாய் உணர்ந்து கொண்டு,
நீயே அவர்கள் தெய்வம் என உன்னையும் உணரச்செய்யும்
உன் பிள்ளைகள்
உனதருகே இருக்க ..
வாழ்த்துக்கள் !

இருப்பு நிலையும் இறக்கும்..

இருப்பு நிலையும் இறக்கும்..
இழத்துணிந்தேன் அதுபோல்..
நானும் !!
இறப்பதும் இனிது தான்
இது தான் வாழ்க்கை என்றானபின் !
சொல்லி உணர்த்த ஆளில்லை என்பதால்
சொல்லாமல் இருந்ததும் இல்லை,ஏதும்
உணராமல் இருந்ததும் இல்லை.
இருந்தவர் இறந்தபின்
இருப்பவரும் இறந்தவர் ஆயினர்.
அனைவரும் இருந்தும்,
யாரும் இல்லாததால்,
இவ்விடம் இங்ஙணம்,
இருந்துகொண்டே,நிதமும் இறக்கின்றேன்
நானும்.

ப்ரஹ்ம்மா

This I write when I think of living a detached life amidst the attachment towards this materialistic world.Going back to the good old college days where I read and learnt many, when reminded of all the Literature classes , I had an urge to translate a few of my favorite 4 lines from the "Brahma" by Emerson.

ப்ரஹ்ம்மா

தொலைவும் மறதியும் என் அருகே
நிழலும் வெயிலும் எனக்கு ஒன்றே
மறைந்த தெய்வங்களும் என் முன்னே
மேலும்,
அவமானம் புகழ் என் முன், சமமான ஒன்றே.

Brahma" is a lyric poem in which the author assumes the persona of the Hindu God Brahma. Emerson completed the poem in 1856, and the Atlantic Monthly published it in 1857.

Brahma

BY RALPH WALDO EMERSON
If the red slayer think he slays,
      Or if the slain think he is slain,
They know not well the subtle ways
      I keep, and pass, and turn again.

Far or forgot to me is near;
      Shadow and sunlight are the same;
The vanished gods to me appear;
      And one to me are shame and fame.

They reckon ill who leave me out;
      When me they fly, I am the wings;
I am the doubter and the doubt,
      I am the hymn the Brahmin sings.

The strong gods pine for my abode,
      And pine in vain the sacred Seven;
But thou, meek lover of the good!
      Find me, and turn thy back on heaven.

விளம்பரம்

I am reminded of
" அழகு தன்னை அழகென்று
பரைசாற்றிக்கொண்டால்
அசிங்கமெனப்படுகிறது."
- unknown.

and I write this ..

நம்மை  அசிங்கம் என அசிங்கபட்டவர்கள் உரைப்பதை எண்ணி நாம் அசிங்கப்படதேவையில்லை. யோக்கியமற்றவர் நாம் யோக்கியமில்லை என உரைப்பதால்
நாம் யோக்கியமற்றுப் போவதில்லை.
அவர்கள் தான் உத்தமம் என அவர்கள் உரைத்தால்
அது அவர்கள் உத்தமமின்மை.

தவறியது நீங்கள் அல்ல..நான் !

அன்பிற்குரிய அப்பா,
நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு
நான் எழுதும் கடிதம்..
உங்கள் பிரியமான

இளைய மகள்.
அம்மா குட்டிப்பொண்ணு
ஒரு முறை அல்ல..
பல முறை ஒலிக்கிறது
உங்கள் குரல்.
“ஒரு முறையேனும்
நின்று பதில் சொல்லேன் அம்மா “...நீங்கள்
கூறியது இப்போது என் நினைவில்.
இங்கும் அங்குமென வீட்டில்
ஓடித்திரிந்த என்னை
எங்கு சென்று அடங்கினாள் ?

இவள் எங்கேயெனத் தேடி வந்து

என் அறைக்கதவு அருகே நின்றதும்
ஓருவழியாய் உறங்கிப்போன எனை,
ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு
“சாப்பிட்டாளா “ சற்றே மெலிந்த குரலில்,   அம்மாவிடம் வினவியதும்
விடாது நான் முயற்சித்த

சமையல் அனைத்தையும்
“அம்மாவை விட நன்றாய் செய்திருக்கிறாயம்மா”
பெருமை பொங்கப் பாராட்டியதும்
வலி என படுத்திருந்தால் ,பிள்ளைக்கு
இத்தைலத்தை முதலில் தேய்த்துவிடு என
என் தாயைப் பணித்ததும்,

அன்று பெரிதாய் கண்டு கொள்ளாதிருந்த எதுவும்,
இன்று பெருமளவு எதிர்ப்பார்த்து ஏமாறுகிறேன்..

நான் செய்த தவறு எதுவாயினும்,
“இப்படி செய்யாமல்

அப்படி செய்திருக்கலாமேயம்மா”
கருத்துக்கள் அனைத்தும் கடியாமல் உரைத்ததும்;
எனக்கு தேவையேயிராது

என்று ஒதுக்கியிருந்தேன்.
இன்றோ, நிறைய கேள்விகள் மனதுள்..உட்க்கார்ந்து பேச நீங்களும் இல்லை
இக்கடிதம் அனுப்பி பதில் காண

விலாசமும் இல்லை.
எப்போதும் எதுவும்
இருக்கும் இடத்தில் இருக்க வேண்டும்
சொல்லிச் சென்றீரே..
விளங்கவேயில்லை இப்போது..

நீங்கள் எங்கு சென்று, யார் மனதுள் புகுந்தீரோ
யாருடன் உரையாட நான் ?

நீங்கள் ஏய் என்றதும் ,உங்கள் முன் வந்து நிற்க்கும் என் அம்மையிடமா
நீங்கள் உங்கள் அண்ணனை கண்ட

என் அண்ணனிடமா,இல்லை
நீங்கள் உங்கள்  அக்காவை  

காணும் என் அக்காவிடமா? இப்போதுங்கள் தங்கையின் சாயலையொத்த என்னிடமேவா..?
உங்களோடு உரைக்க..நான்
யாருடன் உரைக்க ?
“ஐயா” என நீங்கள்

பாசமாய் மொழிந்த என் மகனிடமா ?
அனைவரையும் பார்த்துவிட்ட களைப்பில்,இனி
பார்த்து மொழிய நேரமின்றி எங்களைப் பிரிந்து  ..
எங்கு சென்று புகுந்தீரோ ?
புதிதாய்ப் பிறந்தும் ,

பழக வாய்ப்பின்றி
உங்கள் வாய்மொழிக்கு ஏங்கும்

என் அண்ணன் மகளிடமா..?
எங்கே புகுன்றிருப்பினும்...யார் வழியேனும்
மொழியுங்கள் அப்பா, என்னுடன்.ப்ளீஸ்.